FANDOM


Banner-historia.jpg

HISTORIA CIE WZYWA!
Witaj! Aktualnie znajdujesz się na stronie należącej do tzw. History by Arek214 zapoczątkowanego przez użytkownika Arek214

Autor z jednej strony zachęca do edytowania i wzbogacania treści artykułów należących do cyklu o nowe wątki, ale też prosi o zachowanie "realistycznego" klimatu.

Królestwo Mefozu- zostało założone przez greckich osadników pod wodzą Deneofara.

Gospodarka Edytuj

Dochody państwa w znacznej mierze pochodziły z handlu zbożem, rybami oraz niewolnikami. Niekiedy sprzedawano także wyroby rzemieślnicze. Utrzymywano dochodowe stosunki handlowe z miastami leżącymi nad Morzem Czarnym, Azją Mniejszą, jak i samą Grecją.

Historia Edytuj

Założenie Edytuj

Deneofar często pływał swoim statkiem na północy, a dokładniej po Morzu Czarnym. Wkrótce odkrył ląd, na który postanowił sprowadzić osadników. Osiedlił się na tych terenach wraz z 10 tysiącami ludzi oraz założył miasto Mefoz, od którego później wzięła się nazwa królestwa.

Początki podbojów Edytuj

Dwa lata po wstąpieniu na tron, wnuk Deneofara Tenezaus zaczął przygotowywać się do podbojów. Ożenił się z Nevraną, księżniczką Królestwa Bosporańskiego. Rok później zaczął podbijać tereny leżące w południowo-wschodniej części Krymu. Po umocnieniu swej władzy na nowo zdobytych ziemiach, zaczął dążyć bliższego sojuszu z sąsiadującym Królestwem Bosporańskim. Tenezaus ze zdobytych dzieci-niewolników zaczął niektórych chłopców poddawać wojskowemu szkoleniu. Tak oto powstała elitarna piechota Mefozu, Nieskalani.

Kryzys Krymski Edytuj

Kryzys Krymski został zapoczątkowany przez najazd Sarmatów z północy. Zaatakowali oni cały Półwysep Krymski, ale ostatecznie udało się ich odeprzeć. Wtedy to razem z Królestwem Bosporańskim rozpoczęto budowę Muru Krymskiego. Miał on strzec oba królestwa Krym przed najazdami wrogów.

512-509 rok p.n.e. Edytuj

Rok 512 roku p.n.e. to początek rozkwitu królestwa. Podporządkowano wszystkie osady w zachodniej części Krymu. Rozkwitł handel, który przynosił ogromne zyski. Rozpoczęto także budowę floty i wyruszano na wyprawy, by poznać ziemie leżące w basenie Morza Czarnego.

Rządy Regentki Malifasy Edytuj

Mefoz.gif

Królestwo Mefozu za rządów Regentki Malifasy

Gdy młody Agamarian I nie osiągnął odpowiedniego wieku, by wstąpić na tron, jego matka przejęła władzę w królestwie. Zreformowała państwo oraz zwiększyła liczebność armii. Później wyprawiła się na czele wojsk na północ za Mur Krymski i zaczęła podbijać tamtejsze terytoria. Ustanowiła nowe granice państwa na rzece Dniepr na północy, na wschodzie na granicy z Królestwem Bosporańskim oraz na zachodzie na mieście Tilz. Ożeniła również swoją córkę Masaję z królem Sparty Lenidasem. Zawarła kilka sojuszy z plemionami koczowniczymi żyjącymi za Dnieprem, by w razie inwazji na Królestwo stanowili pierwszą linię obronny. Zwiększyła liczebność floty do 50 statków, zapoczątkowując tym samym przyszłą morską potęgę Mefozu.

Panowanie Agamariana I Wielkiego Edytuj

Gdy władzę nad królestwem przejął młody król, królestwo musiało się zmierzyć z inwazją króla Dener Menelausa. Ale młody król pokonał najeźdźcę i dwa lata później zorganizował wielką wyprawę i zajął całkiem sporą część ziem po zachodniej części Morza Czarnego.

Po długiej przerwie w podbojach, w wieku 33 lat Agamarian wznowił działania wojenne. Zajął ziemie rozciągające się daleko na zachód, oraz na południu, gdzie zajął cieśninę Bosfor. Przez resztę swojego życia umacniał militarnie, jak i gospodarczo swoje królestwo.

Połączenie się z Królestwem Bosporańskim Edytuj

W królestwie leżącym po wschodniej granicy Mefozu doszła do władzy młoda królowa. Syn Agamariana Nubian wykorzystał to i zaproponował małżeństwo. Ta na to przystała i wkrótce się pobrali. Oba królestwo się połączyły tworząc jedność. Nubian tuż po zjednoczeniu wyruszył na podbój wchodu. Zajął tereny zachodniej części Morza Kaspijskiego, na południu jeziora Wan, a na północy do rzeki Wołgi.

355-19 rok p.n.e. Edytuj

W tym okresie państwo rozkwitało. Dzięki przyjaznym stosunkom z sąsiednimi plemionami, nie obawiano się ataku z ich strony. Królestwo zawiązało stosunki handlowe z Republiką Rzymską. Walczyło jednak z greckimi miastami oraz państwami Azji Mniejszej. Po przemianowaniu republik rzymskie w cesarstwo, stosunki obu państw się pogorszyły. Rzymianie odebrali królestwu sporą część terytorium. Po powstaniu Królestwa rzymskiego, zawiązało z nim sojusz przeciwko cesarstwu. W 26 roku zaatakowało Półwysep Bałkański, dzięki czemu odzyskało utracone wcześniej ziemie i na powrót stało się potęgą Morza Czarnego. Poza tym dostało, po zwycięskiej wojnie domowej dostało ogromne odszkodowanie ze strony Cesarstwa Rzymskiego. Właśnie w tym okresie nawiązano kontakt z Cesarstwem Chińskim.

Okres słabnięcia Edytuj

Konstantyn-wielki-spl.jpeg

Konstantyn I Nieposkromiony- ostatni ''Wielki" władca przed najazdami.

W tym to też okresie, władcy tego ogromnego państwa nie robili nic, by umocnić jego pozycję. Królestwo z roku na rok miało to słabszą armię oraz wszędzie szerzyła się korupcja. Za panowania króla Xylogusa nastąpił pierwszy najazd Mongołów. Ostatecznie najeźdźcy zostali pokonani, ale otaczające królestwo państwo zaczęły zabierać dla siebie jego terytoria. Królestwo utraciło prawie wszystkie terytoria na południu i wschodzie Morza Czarnego. Mimo tego kilkanaście lat później król Konstantyn I zorganizował wielką wyprawę na północ i podbił tamtejsze ziemie. Po jego śmierci państwo znów zaczęło słabnąć i za rządów Kazimiera nastąpił tzw: Wielki najazd. Wiele archiwów zostało wtedy spalone i dużo historii królestwa przepadło. Przez następne setki lat królestwo było najeżdżane, a raz nawet całe zajęte. Ale dzięki interwencji sojusznika, udało się odzyskać niepodległość.

Powolne odradzanie się Edytuj

Po setkach lat najazdów Królestwo zaczęło odradzać się. W tym to też okresie panował Filip V. Za jego rządów Królestwo obejmowało tylko Krym. Rozpoczął on powolną reformację państwa, gdyż była ona utrudniana przez niektórych wielmożów. Państwo zaczęło się bogacić, dzięki handlowi z Imperium Osmańskie. To właśnie dzięki Osmanom królestwo uniknęło najazdu Cesarstwa Rosyjskiego.

Walki książąt Edytuj

Mimo względnego spokoju, królestwo było narażone nie na ataki zbrojne, lecz ataki dyplomatyczne. Gdy król August będąc już władcą w podeszłym wieku nie mógł zdecydować którego syna wybiera na swojego następce. Pomiędzy książętami zaczęło dochodzić do przepychanek. Do wzięcia zbrojne tronu królestwa, nakłaniali pretendentów dyplomacji z Rosji i Austrii. Po śmierci Augusta wybuchła krwawa wojna domowa, która trwała dwa lata. W końcu na tronie zasiadł Wilhelm, który przeprowadził czystki osób, które wspierały jego braci. Musiało upłynąć 27 lat zanim królestwo podniosło się na nogi.

Upadek Edytuj

Przez następne lata państwo się rozwijało i zwiększyło swoje terytorium. Mimo tego, władza króla była znacznie ograniczona przez Radę królewską. Próby rozwiązania rady zaczęły pojawiać się już za panowania Baldura. Dopiero jego wnukowi udało się tego dokonać i przemianował królestwo na Nowe Imperium. Tak oto zakończyła się historia wspaniałego królestwa, które istniało około dwa i pół tysiąca lat.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki